به سلامتیِ روزهای پایانیِ سی سالگی

دارم تبدیل می xadشوم به آدمی که ترجیح میxad دهد با یک لیوان چای و کیکِ موزی که خودش پخته، روی مبل لم دهد و کتاب بخواند به جای اینکه با آبمیوه و بستنی و ذرت وسطِ اتاق طاقباز بخوابد و کتاب بخواند. حتی به آدمی که ترجیح می xadدهد پیراهنِ بلند و سبک بپوشد به جای اینکه هیچی نپوشد. مهمxad ترین چیزی که تغییر نکرده انگشت های لاک خورده ی پاهایم است.

پی نوشت: پیر شدن اینجوریه؟ جورِ جذابیه.

مرزهای مشترک...